κοιτώ φωτό περασμένων εποχών στιγμών χαρών που μετά γίναν μεγάλων λυπών,

το λοιπόν παρελθόν μου σε βάζω στο χώμα παρόν μου με σκίζεις ακόμα

μέλλον μου δεν ξέρω αν σε βρώ

όλα μοιάζουν βαμμένα θολά τοπία

σαν από ληστεία

ονείρων ξένων,

στο κενό σημείο του δε θέλω να σκέφτομαι το αύριο, μια ρουφηξιά ακόμα

χαμένες μέρες χαμένες ώρες μια χαμένη ζωή, σαν πολλές άλλες,

δε διαφέρει η δική σου η στιγμή

πιο πολύ έχει αξία ένα παιδί

χαμογέλα τώρα κι’ας είσαι μόνος,

ξέρεις οι πόρτες σου λένε

το μέλλον αβέβαιο και το τέλος πάντα κοντά

 

 

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.