O PULSO

Στο απέραντο κενό βρώμικων τοίχων και τειχών, μια πουτάνα τραγουδά το «πουκάμισο το θαλασσί«. Μια άλλη φέρνει ένα σάκκο και η τρίτη ρωτά την τέταρτη αν έχει τελειώσει.

Ναι! ναι! ναι! ναι! απαντά εκείνη…

Στο στρογγυλό του ανάκτορο, πιόνια.

Ο υπάρχοντας παρατηρεί μην τυχόν και κάποιο παρεκκλίνει των σσ..υνηθισμένων κινήσεων.

Αυτά, φοβούμενα την φρίκη κρίση σπασμωδικά συνεχίζουν 

στον φασιστικό ρουτινιασμένο ρυθμό τους. Μέχρι να σταματήσουν τα ταμπούρλα που τους χτυπά το «καθεστώς της  εφτά μ’εφτά.»

Μέχρι να πέσουν

το ένα μετά το άλλο. Κάποιο θα πέσει από κούραση, άλλο επειδή θα του κάνει κίνηση ο αξιωματικός. Τα ποιο τυχερά θα περάσουν σε άλλη παρτίδα.

Αυτή του παραλογισμού.

Που τους διατάζει να προστατέψουν το βασιλιά τους με κάθε κόστος.

Φρίκη………… το κάνουν! 

Η βοή των χαλασμένων στο γκρί μοτίβο ακούγεται βαριά καθώς λιωμένα λάστιχα ανταγωνίζονται σίδερα που μουγκρίζουν.

3:33. Κοίταξε την οθόνη και κάπου εκεί υποσυνείδητα

του μπήκε η ιδέα να τα βροντήξει. 

Όχι, δεν ήθελε να γίνει αξιωματικός ούτε βασιλιάς.

Απλά κουράστηκε να είναι πιόνι μα πάρα πολύ κουράστηκε.

Γιατί πατέρα!

Κραυγή.

Θυμήθηκε πως ήταν άνθρωπος

 

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.