17

37 χρόνια πέρασαν από τότε, παλιότερα σε άλλο blog, αφού έψαξα και έμαθα πράγματα που δεν ήξερα, έγραψα. Σήμερα τι να γράψω άραγε; Τα τανκ είναι παντού, δεν τα βλέπετε; τα θύματα εμείς. Κάνουμε κάτι;  ε; όχι. Γιατί;

Γιατί φοβόμαστε γι’αυτό. Και ρωτώ. Τι φοβόμαστε; μέχρι πότε; τι περιμένουμε; Τα παιδιά σας πεινάνε δεν βρίσκουν δουλειά ανεργία φόροι μισθοί πείνας περικοπές τρόϊκες λαμόγια συντάξεις πείνας ανασφάλεια και όλα όσα περνάτε και περνάμε. Λοιπόν; Αυτή είναι η » δημοκρατία » τους; Να την βάλουν εκεί που ξέρουν. Εκείνοι φυλάσσονται καλά και περνάνε μια χαρά. Εκείνοι… ποιοί; πέστε μου γιατί δεν τους ξέρω εσείς;

Αυτά τα ολίγα για την επέτειο. Αηδίασα βλέποντας τους ξεπουλημένους επαναστάτες εκείνης της εποχής και σημερινούς καρεκλοκένταυρους να καταθέτουν στεφάνια.

Επιτακτική η ανάγκη όσων με αξιοπρέπεια αποσύρθηκαν και δεν καπηλεύθηκαν την ύπαρξή τους μέσα στο Πολυτεχνείο και τη Νομική, να βγούν να φωνάξουν. Να τους δούμε να τους ακούσουμε. Ναι αυτούς ψηφίζω εγώ. Εκείνους που ξέρω οτι υπάρχουν αλλά δεν βγαίνουν. Σιχάθηκαν νομίζω. Αυτά τα ολίγα λοιπόν…

 

3 τραγουδάκια που αυτή την περίοδο με αντιπροσωπεύουν όλα απόλυτα, έτσι, αν θέλετε ακούστε τα, είναι όμορφα ίσως κάποια λένε και σε εσάς κάτι

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.