ΑΠΟ-ΓΟΗΤΕΥΣΗ;

Μαύρες αγάπες μαύρες φιλίες ψευτικα φιλιά τόνοι και προσδοκιες

τα μαυρα μου πουκαμισα καποτε πεταξα τα

μα το σκυλομετανιωσα και παλι αγορασα τα

ναι λοιπον ετσι ειναι σε σας μιλαει πιο πολυ

σε σας εκει

μαυρο και οτι εχει μεινει στην καρδια μου. το μονοπατι, η θαλασσα, ολα μαυρα. η μανα που με γεννησε ειναι σκλαβα. γιαυτο και δε θα πεσω, θα καω. τις σταχτες μου καποιος η καποια θα βρεθει  να  πεταξει.

και δεν ξαναορκιζομαι μετα τι ‘ναι να κατσει

δεν ειναι μαντιναδα

απλα παιζει ο λογος

αληθεια, ποσο γρηγορα ξεχνιουνται τα χρωματα;

Ποσο; αρκει το πεταγμα μιας βλεφαριδας

και το βλεμμα μιας πεταλουδας να δειτε ποσο!

ποιος θελει να καταλαβει; εγω παντως οχι,

γιατι τα βλεπω ολα οπως ο τυφλος

στην υγεια σας λοιπον ορθονουν τα ποτηρια τους

ολοι οι τυφλοι

σας κουρασα πολύ.

συγγνωμη…

αλλωστε, με μια συγγνωμη καθαριζουν ολα πια,

οποτε καθαρισαμε

το χασαμε λοιπον ε; τι λετε;

αφηστε ενα σχολιο.

ναι ξερω, οχι, δεν σας ειρωνευομαι, αφηστε το και θα το δω.

οχι εσεις που κατσατε και διαβασετε αυτη τη μπουρδα

σε αλλους απευθυνομαι! ω, ναι!

και ετσι ολοκληρωθηκε ποιητικα αυτη η μαυρη τρυπα που ομως, επρεπε να γεμισει  το κενο που της αρμοζει και την αφορουσε

οπως και τουτο δω το τραγουδακι

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.