2 πριν

Πολύχρωμα φωσφορίζοντα λαμπιόνια στην άκρη του μυαλού της πέντε η ώρα πρωϊνή. Η λογική φωνάζει κοιμήσου, όχι! κραυγάζει όλο της το είναι, κάθε φλέβα, κάθε κύτταρο του εγκεφάλου της.

Άραγε τι την κρατάει ξύπνια τούτες τις ώρες;

Σκέψεις…  σκέφτεται πόσο πολύ θα ήθελε να μην γνώριζε τίποτα. Το προσπάθησε, ή για να λέμε την αλήθεια ήρθε μόνο του. Τόσα χρόνια την θεωρούν βαρετή και είναι!

Χαμογελάει,

Γελάει τώρα δυνατά τόσο, όσο ποτέ πριν στη ζωή της και κοιτάζει τους πάντες γύρω της με φοβερή υπεροψία. Είστε τίποτα, δεν είστε πουθενά! Νομίζετε πως κάτι κάνετε, μα είστε όλοι δήθεν νομίζετε οτι ξέρετε οτι ζείτε.
Ε εσύ! … και άρχισε να βρίζει τον γιάπη που μιλούσε στον αέρα χάντσφρι,

Ένας σεκιουριτάς την πλησίασε επικίνδυνα, του έδωσε απότομα μια κλωτσιά και έτρεξε να φύγει. Ανέβηκε τις σκάλες τόσο γρήγορα που πρόλαβε ακόμα και το ασανσέρ. Σαν αερικό! οι παριστάμενοι προσπαθούσαν ακόμα να καταλάβουν αν ζούσαν μια οπτασία ή την πραγματικότητα μα σε δύο δευτερόλεπτα όλα ξεχάστηκαν και η συνήθης ροή αποκαταστάθηκε.

Καμμιά φορά όμως, σαν βοά αγέρας, το γέλιο της ξανακούγεται σε εκείνη τη στάση του μετρό και ας είναι πενήντα μέτρα λάκος.

Σαν αερικό…

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.