1’1’2010

Οχτώ και σαραντατέσσερις το πρωΐ
Μόλις πέρασες το κατώφλι και ήδη σου λείπει η παρέα,
μα πως αλλιώς, πέρασες τόσο όμορφα, τόση αγάπη,
καλοσύνη δεκτικότητα, χαρά, δύσκολα πια είναι να την ψάξεις, όχι να τη βρείς!
Η Μπουμπού η χαδιάρα με το διαρκές πανέμορφο χαμόγελό της
και συ να καμαρώνεις για εκείνη…
Το τωρινό ‘μοντέλο‘ πρώην ευτραφής δεσποινίς να ξιπάζει για τα προσωρινά και πάλι κάλη της και με επίδειξη να σου λέει κατάφατσα έτσι, πως όταν εκείνη σε ήθελε εσύ δεν…
Μα ναι! δεν… και γελάγατε μαζί,
Η καλοσυνάτη οικοδέσποινα που όλα τα καλά τα είχε φροντίσει να υπάρχουν σε ένα ζεστό γεμάτο αγάπη σπιτικό
Ο άντρας της, πιο νέος κι’απο σένα όμορφος σαν Άγγελος και στην ψυχή μα και στην όψη, να σκέφτεσαι πόσο ταιριαστά είν’τούτα τα παιδιά και να εύχεσαι απ’την ψυχή σου τα καλύτερα για εκείνους,
Ο κολλητός σου ο Συριανός να σε κοιτάει χαμογελόντας με βλέμματα που άφηναν υπονοούμενα που μόνο εσύ καταλάβαινες
Ο τρελός DJ με το καραόκε του και τόσοι, τόσες άλλοι, αγαπημένοι
Σαμπάνιες να ανοίγουνε, γλυκόπιοτα κρασιά και ποτά να δροσίζουν το σώμα σου,
Φωνές, αγκαλιές, χάδια, φιλιά, μουσικές που γίνονται χρώματα,
Και όλα αυτά σε κανένα μπάρ σε κανένα κλάμπ μα σε ένα απλό, όμορφο ζεστό καλοσυνάτο σπιτικό που μόλις έγινε η φωλιά των δυο αυτών παιδιών που μας χάρισαν τόση χαρά. Φίλοι μου, δε συνηθίζω να γράφω για εσάς, μα αυτή τη δεκαετία μου δώσατε 3 κιλά χαράς, μπολιασμένη με την αγάπη σας. Αυτά τα κιλά δε θέλω να τα χάσω ποτέ….
Ότι και αν έχω κάνει για ’σας είναι λίγο σε όσα κανατε εσείς έτσι, επειδή σας κάνει κέφι. Ευχές δεν έχω λόγια να τις πούνε!

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.