ΑΤΙΤΛΟ 1

Όταν το κουράγιο δέσει στο μουράγιο
και τα κατάρτια ρίχνουν τα πανιά τους σε μια έρημη θάλασσα,
μαγική,
που θα τη φωτίσει η ομορφιά εκείνης που πάντα περίμενες…
Μα και εκείνη σε περιμένει.
Να ακουμπήσεις τα μαλλιά της με την ιδρωμένη από άγχος παλάμη σου.
Δε θα σε παρεξηγήσει.
Θα γυρίσει το βλέμμα της και θα ακουμπήσει τα χείλη της πάνω,
πάνω στα δικά σου καταλαβαίνοντάς σε.
Τότε, θα την οσμιστείς, θα την γευτείς!
Η παλάμη θα σφίξει.
Ολάκερη θα την αγκαλιάσεις και θα την αγαπήσεις.
Μαζί λοιπόν θα ανεβάσετε ξανά τα πανιά,
έτοιμοι για το αβέβαιο μα τόσο όμορφο ταξίδι…

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.